Ο Πιέρ ντε Φερμά (1601-1665) υπήρξε εμβληματική φυσιογνωμία των μαθηματικών του 17ου αιώνα .Ερασιτέχνης μαθηματικός , δικηγόρος στο επάγγελμα ,πρωτοπόρος στην θεωρία πιθανοτήτων και στον απειροστικό λογισμό. Έγινε θρύλος όταν σημειώνοντας στο περιθώριο μιας σελίδας των «Αριθμητικών» του Διόφαντου έγραφε :
«Είναι αδύνατο να υπάρξουν τρεις θετικοί ακέραιοι x, y, z για κάθε ν >3 τέτοιοι ώστε να ισχύει xn + yn = zn», συμπληρώνοντας ,« έχω βρει μια πραγματικά θαυμάσια απόδειξη , όμως το περιθώριο της σελίδας είναι πολύ μικρό για να την χωρέσει.» Ε λοιπόν το θεώρημα αυτό αντιστάθηκε στους μαθηματικούς για περισσότερα από 350 χρόνια, ασχολήθηκαν μαζί του ανεπιτυχώς εκατοντάδες μαθηματικοί μερικοί μάλιστα τεράστιου διαμετρήματος όπως ο Γκάους, μέχρι που το επικήρυξαν ΄ ώσπου το 1995 ένας Αμερικανός μαθηματικός ο Άντριου Γουαιλς παρουσίασε την απόδειξη. Αυτά τα ξέρει όμως όλος ο κόσμος. Αυτό που δεν είναι πολύ γνωστό και είναι απορίας άξιο είναι το γεγονός ότι ο Φερμά κατόρθωσε ένα ακόμα άθλο για τον όποιο ακόμα οι ιστορικοί των μαθηματικών αναρωτιούνται πως τα κατάφερε.
Ο αβάς Μερσεν σε μια επιστολή του στον στον Φερμά ρωτούσε: ποιος είναι ο λόγος του γινομένου 230 Χ 38Χ 55Χ11 Χ132 Χ19 Χ312 Χ43 Χ61 Χ83 Χ223 Χ331 Χ379 Χ601 Χ757 Χ1201 Χ7019 Χ823.543 Χ616.318.177 Χ100.895.598.169 προς το άθροισμα των διαιρετών του. Ο Φερμά του απάντησε ότι ήταν 1 προς 6, και για την ακρίβεια , παρατήρησε ότι οι πρώτοι διαιρέτες του τελευταίου όρου του γινόμενου 100.895.598.169 ήταν δυο πρώτοι αριθμοί ο 112.303 και 898.423.Το μυστήριο είναι πως ο Φερμά κατόρθωσε να απαντήσει σε ένα τέτοιο ερώτημα όταν εμπλέκονται τόσο μεγάλοι αριθμοί , χωρίς την χρήση υπολογιστή.
